بازگشت اصلاح طلبان؟
ترسیم افق نهایی رقابت انتخابات یازدهمین دوره ریاست جمهوری، پیش از آنکه در گرو نام چهره‌ها باشد؛ در گرو راهبردهای گروه‌های سیاسی است.
اصلاح طلبان که سالهای طولانی بر کرسی قدرت نشسته بودند و برای تصاحب مجدد آن در سال ۸۸، طیفی از ناشکیبایی سیاسی تا شورش مسلحانه را در پیش گرفتند، یکی از اضلاع مورد رصد برای رقابتهای ۹۲ هستند.
درباره چگونگی حضور اصلاح طلبان خبرهای گوناگونی می‌رسد. برخی خبر‌ها حکایت از حضور تمام قد خاتمی به عرصه دارد، برای رهبری طیفی از اصلاح طلبان که معتقد به ضرورت بازگشت به مسیر دموکراسی برای تصاحب قدرت هستند. اواخر فروردین بود که یک سایت خبری نوشت: شنیده‌ایم آقایان کمال خرازی، محمد رضا عارف و صادق خرازی دیدارهایی را با محمد خاتمی درباره نحوه حضور اصلاح طلبان در عرصه‌های سیاسی سال جاری و برنامه ریزی جهت حضور در انتخابات ریاست جمهوری یازدهم داشته‌اند و در ادامه این خبر به نام کمال خرازی و عارف اشاره شده بود.
برخی خبرهای دیگر از تلاش اصلاح طلبان برای تشکیل یک دولت وحدت ملی با حضور گرایشهای مختلف دارد. فومنی دبیر کل جبهه مردمی اصلاحات با اشاره به ارائه پیشنهاد محوریت هاشمی، سید حسن خمینی و خاتمی برای پیشبرد این طرح و اعلام شش نامزد در همایش اصلاح طلبان برای این منظور در آینده نزدیک خبر داد.
خبرهای دیگر از احتمال وجود بیش از یک نامزد از سوی اصلاح طلبان حکایت می‌کند؛ هرچند گزینه چهارم هم خارج از انتظار نیست که در صورت دریافت امکان رخ دادن یک شکست بزرگ اصلاح طلبان معتقد به دموکراسی! ترجیح به سیاست مشابه مجلس گرفته و سیاست شرکت در انتخابات و عدم معرفی نامزد را در پیش بگیرند.

وحدت یا رقابت؟
طبعا حضور یا عدم حضور نامزد جدی از سوی اصلاح طلبان اثر مستقیمی بر تصمیم اصولگرایان برای چگونگی حضور خواهد داشت. در شرایط موجود با توجه عدم حضور پررنگ اصلاح طلبان در انتخابات گذشته؛ اصولگرایان هنوز آرایش وحدت برای ریاست جمهوری را نگرفته‌اند. با این وصف چهار گزینه پیش روی اصولگرایان متصور است.
۱- حضور متکثر و رقابتی: این گزینه که بدون دردسر‌ترین گزینه پیش رو است، محتمل‌تر از دیگر گزینه‌ها نیز هست. در این شیوه اگر تعدد نامزد‌ها در برابر وحدت رقبای اصولگرایان (اعم از گروه انحرافی یا اصلاح طلبان) باشد؛ ممکن است به نتیجه نامطلوبی دست یابد.
۲- حضور متحد و یکپارچه: این گزینه به صورت مطلق اگرچه قدری دور از انتظار است؛ اما با یک وحدت نسبی و کاستن نامزد‌ها به ۲ چهره در دسترس‌تر به نظر می‌رسد. در صورت اتخاذ این راهبرد از سوی اصولگرایان طبیعتا نقش ساز و کارهایی شبیه به آنچه در انتخاباتهای گذشته به عنوان شورای مرکزی وحدت آفرین شاهد بودیم، باید در اسرع وقت شکل گرفته و پیش از آنکه قطعی شدن نامزدی برای چهره‌ها رخ دهد، گامهای اولیه را بردارد. هرچند نتایج رایزنی‌ها برای وحدت در انتخابات ۸۴ ممکن است افق این وحدت را تیره نماید.
۳- حضور متکثر منتهی به وحدت: این شیوه در انتخاباتهای غربی متداول‌تر است. نامزدهای گوناگون از یک طیف فکری به عرصه رقابت با یکدیگر وارد می‌شوند و در ‌نهایت با مشخص شدن نتیجه نظرسنجی‌ها؛ همه به نفع نامزد دارای اقبال بیشتر کنار می‌کشند.
آسیب عمده در اتخاذ این راهبرد تا کنون، فقدان یک سازوکار مورد قبول همه طرفهای حاضر در گفتمان اصولگرایی برای سنجش افکار عمومی است. شاید بتوان امید داشت در این دوره کمیته وحدت بجای تمرکز بر نام نامزد‌ها برای وحدت بر ایجاد وفاق در شکل گیری یک کمیته سنجش افکار عمومی مورد قبول همه طرف‌ها متمرکز گردد. در صورت انتخاب این راهبرد می‌توان مدتی پیش از انتخابات رقابت‌ها را شکل داد و نامزد برگزیده شده از سوی افکار عمومی به عنوان نامزد قانونی ثبت نام نماید (که این روش شاید به دلیل تبلیغات زودهنگام با قانون فعلی نوعی تخلف انتخاباتی باشد) و نیز می‌تواند نقطه وحدت را در روزهای پایانی تبلیغات قانونی و با انصراف نامزد‌ها به نفع نامزد ارشد سامان دهد (که البته احتمال عدم انصراف با افزایش شور انتخاباتی در ستاد‌ها و باور اغلب نامزد‌ها به پیروزی به صورت فزاینده‌ای افزایش خواهد یافت)  شاید مکانیسم‌های دیگری نیز برای این شیوه قابل دستیابی باشد؛ اما در کنار اعتقاد همه اصولگرایان به ضرورت ممانعت قدرت یابی اصلاح طلبان و گروه انحرافی، با توجه به گستردگی اختلاف سلایق میان چهره‌های مطرح، وصول به نامزد واحد بسیار دور از انتظار به نظر می‌رسد و شاید راهکار انتخاب دو نامزد ارشد میان مجموع نامزد‌ها نیز قابل تأمل باشد.

مدل مدودف – پوتین
انتخابات ۹۲ یک تفاوت آشکار دیگر نیز با انتخاباتهای گذشته دارد. رسانه‌ها مدت طولانی از اراده مستحکم رییس دولت برای ادامه کار در قوه مجریه خبر می‌دهند؛ گزاره‌ای که نشانه‌هایی برای تایید آن وجود دارد.  اصلی ترین چهره‌های مطرح شده برای این مدل چهره‌های شاخص گروه انحرافی بوده‌اند که با توجه به سابقه عملکرد سیاسی، اقتصادی و… آن‌ها و نیز مواضع ویژه‌شان بعید به نظر می‌رسد بتوانند از زیر ذره بین دقیق شورای نگهبان، عبور کنند. اما نمی‌توان از نظر دور داشت که مدل الگو گرفته شده از روسیه که رییس جمهور برای ۴ سال به عنوان معاون اول خدمت کرده و بار دیگر به عرصه انتخابات ریاست جمهوری ۹۶ وارد شود؛ متوقف بر چهره‌های شاخص گروه انحرافی نیست!

-

پ.ن: برای بررسی گزینه های مطرح شده تا کنون می توانید اینجا کلیک نمایید.

 خاصه در مقطع پایان دو دوره رئوسای جمهور و برای انتخابات ۱۳۹۲ بسیار زودهنگام تر شاید از چهارم  تیر ۸۴ رخ داد.

نکته جالب این است که این سخنان در دیماه ۸۸ زمانی که هنوز کسی از ضرورت اغماض و وحدت سخن نمی گفت و در جمع کسانی بیان شده که در نهایت مانع از اجماع کامل اصولگرایان شدند (فراکسیون انقلاب یا جبهه پایداری). به گمان من خود این سخنان سندی دیگر بر آینده نگری رهبری است که بارها با چندین سال فاصله بر ما اثبات شده است و نیز یکی از برگهای پرونده دوستان در میزان ولایت پذیری است.

فرازهایی از آن دیدار را در ادامه می آورم و اگر تمایل به مشاهده متن کامل بودید، می توانید از این محل دریافت کنید (+)

فرازهایی از بیانات مقام معظم رهبری در دیدار جمعی از نمایندگان  ۲۱ دی ماه ۱۳۸۸

*در روایات بعد از رحلت پیغمبر، درباره بعضی از بزرگان آمده است: «حاص حیصة ثمّ رجع»؛ یعنی خیلی از آن خوب‌ها یک تکانی خوردند. بعد البته گذر زمان و هدایت‌های نفسِ‌گرمی مثل امیرالمومنین اینها را به راه برگرداند؛ والّا اینجور نبود که انسان خیال کند حالا همه آن اصحابی که از نظر ما اینها ستاره‌های درخشانی هستند- و واقعاً هم هستند- بی‌عیب و بی‌نقص بودند؛ نه، بالاخره از این‌جور اشکالات را باید انتظار و توقع داشت؛ پیش می‌آید. یک مقداری باید تحمل کرد، یک مقداری بایستی پذیرفت …

* اگر منکری می‌بینید، نهی از منکر کنید؛ اگر چنانچه معروفی هست که زمین مانده، امر به معروف کنید؛ اما این موجب نشود که آدم این منکر را یا این نقطه منفی را بهانه قرار بدهد و راهش را جدا کند، یا فرض کنید که فاصله ایجاد شود، یا تعارض کند، یا تخریب کند؛ کمااینکه بعضی‌ها هم همین‌جورند.

* این مجموعه اصولگرا و انقلابی که امروز در مجلس هستند و بحمدالله در کشور هم اکثریت قاطعی دارند- به دلیل همین انتخابی که انسان می‌بیند انجام گرفته؛ خوب، این نشانه این است که مردم این جهت‌گیری و این راه را دوست می‌دارند- حتی المقدور نگذارید متشتّت شود. این وحدت مهم است.

* در سایه همین یک صدا داشتن، ای بسا بتوان همان کسی را که شما می‌گویید این مواضع را گرفته- که نباید می‌گرفت- نزدیک کرد به مواضعی که مورد نظر شماست.

* البته ما در سطح کشور هم معتقد به وحدتیم، در این مجموعه معتقد به ارزش‌ها و اصول هم معتقد به وحدتیم؛ این را باید حفظ کرد، ولو با یک اغماض‌هایی. بعضی از اغماض‌ها ممکن است اعتراض برخی دیگر را متوجه انسان بکند؛ خوب، بکند؛ ولی آدم باید ببیند حق چیست. یک جاهایی باید برخی اغماض‌ها را برای یک مصلحت بزرگ‌تری انجام داد؛ که حالا در این مورد بحث ما، مصلحت اتحاد و اتفاق و با هم بودن و یک حرف زدن و یک صدا داشتن و اینهاست.

* در سایه همین یک صدا داشتن، ای بسا بتوان همان کسی را که شما می‌گویید این مواضع را گرفته- که نباید می‌گرفت- نزدیک کرد به مواضعی که مورد نظر شماست.

* راجع به افراد و گروه‎‎ها جمع‎بندی داشته باشید، کار خوب و بد را جمع‎بندی کنید و برآیند آن را ببینید چقدر به‎نفع انقلاب است. «من این را بار‎ها گفتم، ما اثبات یا نفی‎مان نسبت به اشخاص ناشی است از جمع بندی‎ای که ما داریم…تذکرتان را بدهید، نهی از منکر اگر منکری می‎بینید بکنید، امر به معروف اگر چنان‎چه معروفی هست که زمین مانده بکنید. اما این موجب نشود که این منکر را یا این نقطه منفی را آدم بهانه قرار بدهد و راهش را جدا کند یا فرض کنید که فاصله ایجاد بشود یا تعارض کند یا تخریب کند کما این‎که بعضی‎ها هم همین‎جورند… . این اشکالات برخی هست. برخی کوچک هم نیست، ممکن است بزرگ هم باشد منتها در عین‎حال باید جمع‎بندی را ملاحظه کرد.

به نظر می رسد برای واکاوی این امر باید یکی دو گام به عقب رفته و با اندک فاصله ای صورت مسئله را بازخوانی کرد. در انتخابات شهروندان در پی انتخاب نماینده ای هستند که وظیفه اصلی او قانون گذاری است. قانونی که پس از تایید شورای نگهبان بنابر فتوای بسیاری از مراجع عمل بدان واجب شرعی است. بدین ترتیب نمایندگان در پی نوشتن قانونی هستند که حلال و حرام و مستحب و مکروه بر آن می توان نسبت داد. این امر حاصل یک راهبرد کلان است که شهید مدرس تبیین و امام خمینی بدان تاکید مکرر داشت که “دیانت ما عین سیاست ما و سیاست ما عین دیانت ما است”.

با این وصف شاید بتوان برای فهم بهتر شرایط از فرمول فقهی برای تبیین موضوع استفاده کرد.

در امور تکالیف الهی همه مکلفین موظف به کشف وظیفه شرعی هستند. در این مسیر افراد یا خود مجتهد هستند ( و توان فهم و شناخت تکلیف را بر اساس نقل و عقل دارند) و یا در صورت عدم تخصص باید تقلید کنند. اما این تقلید از هر مجتهدی مجاز نیست. تقلید تنها از مجتهد اعلم جامع الشرایط جایز است.

با این وصف تکلیف مجتهد اعلم و مقلدین مشخص است. اما مجتهدان غیر اعلم تکلیفی متمایز دارند. آنها در هنگام عمل به وظیفه فردی مجاز به تقلید نمی باشند (مگر از حکم حکومتی ) و باید خود وظیفه شرعی را دریابند و در هنگام دعوت دیگران به انجام فرائض دینی موظف به دعوت به عمل بر اساس فتوای مجتهد اعلم هستند. به عنوان نمونه مجتهدی که بر اساس استنباط از طرق شرعی به حرمت اقامه نمازجمعه در عصر غیبت رسیده است؛ نمازجمعه را بر خود حرام می داند؛ اما باید مقلدین مراجع تقلیدی که فتوای به وجوب تخییری نمازجمعه در عصر غیبت داده اند را به اقامه این فریضه الهی امر به معروف کند. بی شک این ناشی از نفاق نیست و حاصل عمل به دو تکلیف متمایز است.

در مقام مقایسه در عرصه کشف اصلح در میان نامزدهای انتخابات و رای دادن به آنها نیز می توان مردم را به دو دسته کلی تقسیم کرد. نخست آنها که شناخت کافی دارند و به عبارتی محتهد سیاسی هستند ( و البته همانطور که نمی توان به راحتی خود را مجتهد فقهی تلقی کرد؛ نباید بر اساس برخی اطلاعات ناقص خود را مجتهد سیاسی شناخت) و گروه دوم کسانی که فاقد شناخت کافی هستند. بر اساس رهنمود امام خامنه ای در دیماه سال گذشته در چنین شرایطی باید مردم به کسانی رجوع کنند که نظر آنها برایشان حجت شرعی در برابر خداوند ایجاد می کند. به عبارت مشابه سازی شده در این یادداشت؛ باید به مجتهد اعلم سیاسی مراجعه کنند. در این میان کسانی که خود را مجتهد می دانند نیز قطعا بین نظر خود و نظر اعلم باید وظیفه شرعی را در توصیه به مجتهد اعلم دنبال کنند.

در این مرحله باید گفت در سیاست برخاسته از فقاهت کدام مرجع سیاسی بهتر از نهادهای معتبری همچون جامعه مدرسین حوزه علمیه قم و جامعه روحانیت مبارز تهران است؟ با بیانیه اخیر این دو جامعه آیا تردیدی در خصوص حجت شرعی باقی مانده است؟ به نظر می رسد حجت شرعی در رجوع به نظر جامعتین بوده و کسانی که خود در برخی مصادیق به دلایل یقین آور برای خود نیز به گزینه ای غیر از گزینه های مورد تصریح در فهرست مورد حمایت جامعتین رسیده اند؛ در مرحله تبلیغ باید نظر مجتهد اعلم را تبلیغ نمایند و نه نظر خود را، که چه بسا بسیاری از باریک بینی ها در منظر دید آن بزرگان بوده باشد که در نگاه افرادی با شرایط پایین تر مورد غفلت قرار گرفته باشد.

اما شبهه نهایی در این میان قرار گرفتن در میان نظر دو مجتهد اعلم یا اجتماع دو گروه از مراجع است. در این میان اگر حتی به تساوی وزن دو گروه فتوا دهنده برسیم ( که به جهت تعدد مجتهدین و سوابق چنین امری محل تأمل است) در میان دو فتوا تفاوتی آشکار قابل مشاهده است. جامعتین در چند بیانیه به امضای دو دبیرکل (حضرات آیات یزدی و مهدوی کنی) به رای کامل به فهرست جبهه متحد اصولگرایان نظر صریح داده اند و در نقطه مقابل نظری مبتنی بر حمایت گفتمانی و نه مصداقی صادر شده و حتی از چند تن از نزدیکان آیت الله مصباح یزدی عبارتی نقل شده است که آن بزرگوار برخی از نامزدها را اساسا نمی شناسند تا بخواهند مصداقی اظهار نظر نمایند (آخرین نمونه جلسه مناظره حبیبی-روانبخش). اگر بخواهیم از متشابه این وضعیت در عرصه فقهی بهره بریم امر دایر بین انتخاب میان فتوای صریح و احتیاط واجب است و قطعا در این میان رجوع به فتوای صریح اولویت خواهد داشت.

–

پانوشت: این نوشته را اواخر اسفند نوشته ام و به برخی ملاحظات دیرتر و تنها در وبلاگ منتشر کردم. بیشتر ارزیابی خودم در خصوص تکلیف ما اهالی رسانه است که خودمان خیلی از نامزدها را می شناسیم و گاهی برای تبلیغ فهرستها دچار تعارضات ذهنی هستیم.
خوشحال می شوم بخوانید و اگر دوستی نقدی بر نوشته ام داشته باشد مزید امتنان است.

پانوشت:
۱- خطبه‌های آیت الله جنتی ۶ آبان ۱۳۹۰
۲-  نامه ۲۶ از نهج البلاغه با ترجمه شیخ حسین انصاریان

* در خصوص نهم دیم ماه سال گذشته نیز نوشته بودم (+)

در سوی دیگر نیز اگرچه تا خردادماه ۱۳۸۸ یک اجماع قابل توجه وجود داشت؛ اما در فاصله اندکی از پیروزی احمدی نژاد و پس از آنکه مشایی مقاله چه کسی پیروز انتخابات یازدهم است را در سایت رسمی خود نوشت و در گام دوم پس از استنکاف احمدی نژاد از برکنار کردن مشایی از سمت تازه معاون اولی پس از دستور رهبری و همچنین  پس از استعفای وی انتصاب این چهره جنجال ساز به شغل های متعدد و کلیدی در دولت شکافی جدی در میان صف حامیان احمدی نژاد پدید آمد و اصولگرایان صف خود را از دولتی ها جدا کردند. در این میان نیز نزاع هایی میان گروه های مختلف اصولگرایی به عرصه جامعه کشیده شد. این پدیده شکاف و انشقاقی که در میان آحاد جامعه پدیدار گردید شاید کمتر از دیگر تحولات مورد رصد و اقدام فعالان سیاسی قرار گرفت. شکافهایی که گاه بر بنیان اصلی جامعه اسلامی-ایرانی ما، یعنی خانواده ها نیز سایه افکند. این در حالی است که امام خامنه ای در طول دوره رقابتهای انتخاباتی با هشدار نسبت به اردوکشی های خیابانی و نیز تذکر خطاهای نامزدها در هتک و تخریب رقیب، از جایگاه امامت امت بارها خواستار “وحدت کلمه ملی” شدند. این هشدار معظم له نیز توسط برخی به غلط در تشکیل “دولت وحدت ملی” دنبال گردید که خود بخشی از ایجاد شکافها را سبب گردید.

تذکرهای رهبری در خصوص ضرورت وحدت در سه سال گذشته شاید کم نظیر است ومتاسفانه توسط برخی مدعیان نخبگی و کسانی که خود را خواص می دانند، بی توجهی به این هشدار در حد بالایی قرار دارد.

در این میانه انتخاباتی دیگر در راه است. خاصیت انتخابات رقابت سلیقه ها و جبهه بندی دیدگاه ها است. اما گاه این مرزبندی ها تا بدانجا رسیده است که مرزبندی با دشمنان کمرنگ تر از مرزبندی با رقیب گشته است و این نقطه امید دشمن در بهره برداری برای ایجاد یک جنگ نرم بر علیه انقلاب اسلامی را سبب گردید. در انتخابات آتی به نظر می رسد حداقل سه جبهه اصلی در انتخابات شرکت خواهد داشت. اصولگرایان، جریان انحرافی و اصلاح طلبان .

انتخابات های گذشته اثبات کرده است که گفتمان اصولگرایی توانسته است اعتماد بخش عمده ای از افکار عمومی را جلب نماید؛ با این وصف وحدت در میان این بخش و یا انشقاق آنها می تواند انتخابات آینده را به فرصتی برای ترمیم شکاف های گذشته و یا تهدیدی برای افزایش کدورتها و نقارها در کوچک ترین بخش های جامعه تبدیل کند.

نگارنده با بررسی ادبیات تذکرات رهبری برای وحدت در سه سال اخیر، بر این باور است که آنچه از قول دکتر غلامعلی حدادعادل در نخستین اجلاس جبهه پایداری در خصوص تمایل رهبری بر داشتن فهرست واحد اصولگرایان برای انتخابات آینده مطرح گردید؛ ناظر به این بعد امنیت ملی است. وگرنه طبیعی است که سیره عملکرد امام خامنه ای در سالهای زعامت ایشان فراتر از جناح های سیاسی تعریف گردیده و شأن ایشان حمایت از یک گروه نبوده است.

با این وصف این ضرورت عقلی مستظهر به نظر ولایت فقیه نیز گردیده است. در کنار نقل دکتر حدادعادل، حضور دو چهره دیگر که در کنار وی از ابتدا آغازگر مذاکرات وحدت اصولگرایان بودند؛ تایید دیگری بر آن نقل است. چه آنکه دکتر ولایتی و استاد عسگراولادی از کسانی هستند که یکی مشاور رهبری و دیگری نماینده ایشان است. به میدان آمدن بی سابقه آیت الله یزدی و آیت الله مهدوی کنی را نیز اگر با دو حاشیه بررسی کنیم تاییدی دیگر بر آن نقل قول است. آن

نخست خواسته رهبری از جامعه مدرسین حوزه علمیه در سفر قم که در میدان حاضر باشند و دیگری طبق نقل سایتهای خبری، حضور رهبری در منزل آیت الله مهدوی کنی در ماه شعبان گذشته و تاکید بر توجه به نظرات ایشان نشانگر آن است که حضور این دو چهره برجسته روحانی کمال بخش حجت برای وحدت است.

حال با چنین پیش انگاره ای اگر نگاهی به جغرافیای منازعات سیاسی فعلی بیاندازیم؛ شاهدیم که عده ای خالص سازی در گفتمان اصولگرایی را بهانه قرار داده اند تا با استناد به آنچه سکوت برخی در برابر فتنه ۸۸ می نامند (که حقیقت اینکه آیا واقعا سکوت بوده است یا خیر را باید مصداق به مصداق بررسی کرد) ساز و کار فعلی وحدت در میان اصولگرایان را مخدوش سازند و سعی بر ممانعت از خروج فهرست واحد از مجموعه اصولگرایان بر اساس مکانیسم ۷+۸ (که حاصل تلاش طولانی مدت جامعتین و بخش های مختلف اصولگرایان است) دارند.

این گروه مرزبندی اصلی خود را با دو جریان انحرافی و فتنه اعلام نموده است. در صورت واقعی بودن این مرزبندی باید ریشه هردو جریان را بررسی نمود و از اکتفا به برخی خرده اقدامات پرهیز نمود. آنچه مسلم به نظر می رسد، هدف اصلی جریان انحرافی و فتنه گران ۸۸ حمله به رکن ولایت فقیه و بی اثر کردن تدابیر راهبردی ایشان بود. با این وصف باید پرسید اگر گروهی در عمل به تدابیر رهبری بی توجه باشد و عملکردی مضر در برابر راهبرد وحدت تعیین شده توسط ایشان داشته باشد و در نتیجه سیره عملی مشترک با آن دو جریان را دنبال نماید؛ نشانه خلوص آنها است یا یک خطای راهبردی که می تواند زمینه ساز سقوط در کنار جمعی باشد که هویت خود را در غیریت با آنها تعریف کرده است؟

یکی از این روایات را نیز از سفر امام خامنه ای به چهار محالل و بختیاری در شماره ۷۲۶ هفته نامه شما منتشر کرده ایم که خواندنی است. (+ و +)

این بیداری‌ها همگی یک وجه تشابه دارد و آن اتکای بر معارف اسلام است. بیداری در کشورهایی رخ داده است که همگی به عنوان کشوری اسلامی شناخته می‌شوند و در تعالیم نبی گرامی اسلام، تعصبات قومی و قبیله‌ای راه ندارد. نهضت نبی مکرم اسلام که بخش عمده‌ای از جهان را در سالهای حیات پر برکت ایشان و پس از آن متاثر ساخت، متکی بر معارفی زیبا بود که بشریت را مجذوب خود می‌ساخت و یکی از نخستین معارف موثر در تبلیغ اسلام؛ نفی تعصبات نژادی بود. امروز نیز با رد نمودن تعلقات عربی عجمی و تعصبات ملی گرایانه و پایبندی به شعارهای ناب محمدی می‌توان بدین نتیجه رسید که وجود رهبری واحد بیداری اسلامی را در منطقه سرعت می‌بخشد. بیداری اسلامی با رجوع به این اصل درخشان می‌تواند قدرتی مضاعف یابد و ملت‌های متکثر در قالب امت واحده اسلامی موجی عظیم‌تر فراهم نمایند.

رهنمودهای امام خامنه‌ای در طول انقلاب مصر که مورد توجه ملت مصر قرار گرفت، به اذعان اندیشمندان متعدد آن کشور یکی از اصلی‌ترین محرک‌ها در مسیر حرکت مردم به سوی پیگیری مطالبات حقه خود بود. تا آنجا که یکی از نویسندگان مصری اذعان نمود که اینک با گذشت روزهایی از پیروزی انقلاب مصر پی برده است که بر خلاف گمان او و همفکرانش انقلاب مصر ریشه ملی نداشته و حق با رهبر جمهوری اسلامی ایران بوده است که انقلاب مصر را از جنس انقلاب مردم ایران قلمداد کرده بود. شاید تسخیر سفارت اسراییل که برخی به کنایه آن را انقلاب دوم مصر نامیده‌اند؛ یکی از دلایل آشکار در این مسیر است.

این الگوی موفق می‌تواند توسعه یافته و در دیگر کشورهای دستخوش انقلاب نیز مورد توجه قرار گیرد، مشروط بر آنکه امام خامنه‌ای را “رهبر انقلاب اسلامی” بدانیم و نه “رهبر جمهوری اسلامی ایران”، رهبر انقلابی که همچنان خروشان است. با وجود رهبری که فرهیختگان دنیا به فضل او شهادت داده‌اند، گله از فقدان رهبری قدر ناشناسی گوهری است که خداوند در اختیار نهاده است.

در این میان قطعا از راهروی طریقت امیرالمومنین علیه السلام نمی‌توان انتظار داشت که خود پیشگام رهبری جهان اسلام شود، که مقتدای او نیز تا زمانی که تجمع امت بر دعوت وی به رهبری صورت نگرفت؛ تنها به ارشاد و بیان رهنمودهای خود اکتفا می‌نمود و پس از حکومت نیز فرمود «اگر نبود حضور حاضران و اقامه حجت به واسطه یاران و اگر نبود عهدی که خدا از آگاهان گرفته‌است تا بر ستمگری ظالم و ستم بر مظلوم آرام نگیرند، افسار شتر خلافت را وا می‌نهادم.(خلافت را نمی‌پذیرفتم.)»

اگر اجلاس مجمع جهانی اهل بیت و اجلاس بیداری اسلامی بتواند این پیام را به ملت‌های مسلمان برساند، رسالت خویش را به سرانجام رسانده است.

در هفته گذشته سخنان رییس جمهور در دومین جشنواره و نمایشگاه ملی علم تا عمل در رسانه‌ها همراه با جمله‌ای حاشیه‌ساز نقل شد « انسان می‌تواند مظهر خلاقیت خدا شود و هر آنچه خدا خلق کرده است انسان هم می‌تواند خلق کند.» این جمله البته جملات مصلحاتی نیز داشت؛ اما همین کافی بود تا صدای برخی صاحبان اندیشه بلند شود که این جملات یادآور سخنان آغاز دوره رنسانس در غرب است. روزهایی که گفته می‌شد «انسان معجزه گر است و می‌تواند مثل خدا خالق باشد» و بعد از رنسانس، نظریه پوزیوتیست‌ها و تجربه‌‌گراها در غرب مطرح شد که «انسان موجودی محسوس و ملموس است که باید به جای خدا بنشیند.»
رییس جمهور سخنان حاشیه ساز دیگری نیز نظیر اینکه اعتقادی به موضوع جنگ فرهنگی ندارم زیرا جنگ فرهنگ با بی‌فرهنگی و تعالی با سکوت است و یا ابراز دیدگاه در برابر تشکیل ارتش سایبری که «نباید به فرهنگ رنگ و بوی نظامی داد» و مواردی دیگر بیان کرده‌اند که بر اساس ضرورت حفظ احترام جایگاه ریاست محترم جمهوری به بررسی ابعاد پر اشتباه این دیدگاه‌ها نمی‌پردازیم. اما تذکر این معنا ضروری است که امام خامنه‌ای در دیدار اخیر با اعضای هیات دولت که کمتر از دو هفته از آن می‌گذرد، دستور اکید دادند که « با این همه کارى که دولت دارد، سعى کنید دچار حاشیه‌سازى‌هاى مسئله‌دار نشوید… واقعاً شایسته و سزاوار نیست که حواشى‌اى به وجود بیاید… نگذارید در فضاى کشور، در فضاى بین دولت و مردم، درگیرى‌ها و دلهره‌هائى به وجود بیاید که شماها را از کار باز بدارد.»
کاش اگر واقعا آقایان احمدی‌نژاد و مشایی احساس رسالت می‌کنند که در این زمینه‌ها سخن بگویند و امر ولی فقیه را نادیده بیانگارند، حداقل مسئول دفتر رییس جمهور متولی چنین حاشیه‌سازی‌هایی شود تا بتوان با تسامح حساب رییس دولت را مجزا کرد و مانع از آسیب دیدن مصالح کلان ملی در برابر چنین رفتارهای حاشیه‌سازی شد.